Jakość systemu lokalizacji rozstrzyga się na etapie projektu rozmieszczenia kotwic, a nie podczas konfiguracji oprogramowania. Żadne przetwarzanie danych nie naprawi sytuacji, w której obszar jest obserwowany z niekorzystnej geometrii. Dlatego projekt infrastruktury zaczynamy od rzutu obiektu i wskazania obszarów, w których wymagana jest pełna dokładność, oraz takich, gdzie wystarczy sama obecność w strefie.

Otaczać, nie zagęszczać

Podstawowa zasada mówi, że kotwice powinny otaczać obszar pomiarowy, a nie znajdować się wewnątrz niego po jednej stronie. Znacznik położony poza obrysem wyznaczonym przez kotwice jest lokalizowany przez ekstrapolację, co gwałtownie zwiększa błąd.

Z tego powodu rozmieszczenie po obwodzie hali, z dodatkowymi punktami w miejscach newralgicznych, daje lepsze wyniki niż większa liczba kotwic ustawionych nieregularnie. Dokładanie sprzętu bez zmiany geometrii rzadko poprawia sytuację.

Wysokość montażu

Kotwice umieszczone zbyt nisko są przesłaniane przez regały, ładunki i ludzi. Umieszczone bardzo wysoko obserwują znaczniki pod niekorzystnym kątem, przez co składowa pionowa błędu przenosi się na płaszczyznę poziomą. W typowej hali sprawdza się montaż powyżej poziomu ładunków, ale wyraźnie poniżej konstrukcji dachu.

Czego nie widać na rysunku

Projekt sporządzony wyłącznie na podstawie dokumentacji należy zweryfikować pomiarem na obiekcie. Najczęstsze niespodzianki to:

• duże powierzchnie metalowe odbijające sygnał — bramy segmentowe, obudowy maszyn, zbiorniki;
• regały zapełnione towarem tłumiącym sygnał, zwłaszcza cieczami;
• elementy dobudowane po sporządzeniu dokumentacji — antresole, ścianki, kontenery;
• instalacje podwieszane, które kolidują z planowanymi punktami montażu.

Zasilanie i okablowanie

Aspekt, który najczęściej wydłuża harmonogram, nie ma nic wspólnego z radiem. Doprowadzenie zasilania do kilkudziesięciu punktów rozmieszczonych pod stropem hali wymaga uzgodnień, dostępu do wysokości i zwykle wyłączeń. Warto zaplanować ten etap równolegle z pracami elektrycznymi prowadzonymi z innych powodów.

Zasilanie po przewodzie transmisyjnym upraszcza instalację, ale wymaga poprowadzenia okablowania strukturalnego do każdego punktu. Rozwiązania bateryjne skracają montaż, przenosząc koszt na późniejszą obsługę — przy kotwicach zamontowanych na wysokości kilku metrów wymiana baterii nie jest czynnością trywialną.

Odbiór instalacji

Przed przekazaniem systemu do użytku warto przeprowadzić formalny odbiór obejmujący nie tylko sprawdzenie, czy wszystko działa, ale i udokumentowanie stanu wyjściowego:

• rzeczywiste współrzędne każdej kotwicy, zmierzone, a nie przepisane z projektu;
• wyniki pomiarów w punktach kontrolnych, z rozkładem błędu;
• zasięg i obszary o obniżonej dokładności, opisane wprost;
• dokumentacja fotograficzna miejsc montażu — bezcenna przy późniejszej diagnostyce.

Dobrą praktyką jest zaplanowanie niewielkiego zapasu — kilku dodatkowych punktów montażowych z doprowadzonym zasilaniem, nawet jeśli kotwice nie zostaną w nich zamontowane od razu. Koszt takiego zapasu jest znikomy wobec kosztu ponownego okablowania obiektu, a doświadczenie pokazuje, że po pierwszych tygodniach pracy niemal zawsze pojawia się potrzeba zagęszczenia infrastruktury w jednym lub dwóch miejscach.