Technologia ultraszerokopasmowa przeszła w ostatnich latach drogę od rozwiązania niszowego, wymagającego dedykowanego sprzętu po obu stronach, do elementu obecnego w urządzeniach powszechnego użytku. Obecność układów UWB w telefonach i akcesoriach konsumenckich zmieniła sposób myślenia o wdrożeniach przemysłowych — część scenariuszy można dziś realizować bez wydawania dedykowanego znacznika każdemu użytkownikowi.

Niższy próg wejścia

Najbardziej widocznym skutkiem jest spadek kosztu jednostkowego oraz szersza dostępność komponentów. Dla zakładów oznacza to, że wdrożenia pilotażowe obejmujące jedną halę przestały wymagać dużego budżetu inwestycyjnego. Zmieniła się także skala instalacji — systemy obsługujące kilkaset znaczników przestały być rzadkością.

Fuzja danych zamiast jednego źródła

Drugim kierunkiem jest łączenie UWB z innymi źródłami danych. Sam pomiar radiowy daje pozycję, ale połączenie go z danymi z czujników inercyjnych pozwala utrzymać ciągłość śledzenia w miejscach o ograniczonej widoczności kotwic, a informacja z systemów nadrzędnych nadaje pozycji kontekst biznesowy.

Kierunek ten był założeniem projektu Hybrydowej Platformy Lokalizacji od początku prac — stąd słowo „hybrydowa” w nazwie. To, co kilka lat temu było wyróżnikiem, stało się dziś standardowym oczekiwaniem wobec systemów tej klasy.

Co się zmieniło w rozmowach z klientami

Najistotniejsza zmiana nie jest jednak techniczna. Rozmowa przesunęła się z pytań o technologię na pytania o proces:

• rzadziej: „jaką metodą mierzycie pozycję?”, częściej: „jaką decyzję podejmie system i kto na tym skorzysta?”;
• rzadziej: „ile centymetrów dokładności?”, częściej: „czy odróżnicie te dwa stanowiska?”;
• rzadziej: „czy macie własny protokół?”, częściej: „czy dane wyjdą do naszego systemu?”.

Czego wciąż brakuje

Dojrzałość nie oznacza, że wszystko jest rozwiązane. Największą pozostałą trudnością pozostaje interoperacyjność między sprzętem różnych producentów. Standard opisuje warstwę radiową, ale sposób wyznaczania pozycji, format danych i mechanizmy zarządzania infrastrukturą pozostają w gestii dostawcy.

W praktyce oznacza to, że wymiana infrastruktury na sprzęt innego producenta nadal jest przedsięwzięciem porównywalnym z nowym wdrożeniem. Rynek zmierza w stronę większej otwartości, ale nie jest to jeszcze etap, na którym można swobodnie mieszać komponenty.

Na co patrzeć przy wyborze dostawcy

Skoro technologia przestała być wyróżnikiem, ciężar decyzji przesunął się na inne kryteria:

• czy dane wychodzą z systemu w otwartym formacie, bez pośrednictwa narzędzi dostawcy;
• czy da się zmieniać konfigurację stref i reguł bez udziału dostawcy;
• czy dostawca potrafi opisać zachowanie systemu w warunkach trudnych, a nie tylko w idealnych;
• czy istnieje ścieżka rozbudowy bez wymiany tego, co już zainstalowane;
• kto będzie utrzymywał system za trzy lata i na jakich warunkach.

Otwartość interfejsów stała się kryterium wyboru równie ważnym jak deklarowana dokładność. Coraz częściej oczekuje się, że system lokalizacji udostępni dane w formacie umożliwiającym podłączenie dowolnego odbiorcy, zamiast zamykać je w interfejsie jednego producenta. To najlepszy dowód dojrzałości rozwiązania.